رضا نصیری

رضا نصیری هنرمندی که بَ دمبال تکلید نین ولی بَ تَموم کُدرت از بندر و زندگی بندری اخوندن ، ولی هنو بَ حک و جایگاهی داخه موسیکی هرمزگان نرسیدی ، رضا اسپانسری وا نُوم فطوم ای نین و کاری اینکردن که روزنومه ای بی بازار گرمی تیتر بزونت بازگشت ناصریا ، شاید خیلی ون اَگَن بی چه رضا همیشه داخه مرکز خلیج فارس دعوت نبودن و ... بی چه مه خیلی بی رضا دوست اُمَستن ، فکط رضان که همیشه از جا گِتِن اَفتُو رو پَنگ مُغ و مُشتا و مائی گِتن اخونت و یا حمله اَگیت و دل بَ دیریا اَزنت ، رضا همیشه اَ سرخی خاک هرموز که مث حنبر رو دس اَنین اَگیت و رضا فکط از بندر و سنن بندری اَخونت شایَ بی همی ن که بَ مذاق خیلی ون خاش نتات انصافن رضا صدای خاشی شستن و جنس صداش بندرعباسی ن و اجراون هم خیلی عالی ن ، رضا موج همت تو نگات رنگ فردا اگنت ،، نخسته و خدا قوت

عکس : هرمزگانی دات نت

یادتن 17

در بیات اَ معنی مَعنا بِگِرِت / لُووِش اَ خنده بو نعنا بِگِرِت
بِرِیِتِن تا پای خُ پَس بِگِرِت / سَرِخُ تو آسَمُن دَس بِگِرِت
تا غُراب رو بِرِیت وُ پا بِگِرِت / بی خودی توی سرو جا بِگِرت
دَسِ دیریا بِگِرِت آبی بَشِت / تو هوا اُ بِل مُرغابی بَشِت
بِرِت بالا تا که بارُن بِگِرِت / بارِشش جُن سُهارُن بِگِرِت

گَپ اَ اِسف و اَ زُلِیخا بِزَنت / بعد بیات یِه دَستی لیوَا بِزَنت
بِرِتِتن تا سَر مُغ شُنَه بُکُنت / بِنینه روُ پَنگ مُغ دونه بُکُنت
غراب رو = مسیرهایی که لنج ها وکشتی ها مجاز به کشتیرانی می باشند .مسیر کشتیرانی
لیوا= یکی از بادهای اهل هوا {زار} و یکی از آلات موسیقی دهلی است دو سر و بلند از جنس چوب و خمره ماننده استوانه که بر سر بزرگ آن پوست کشیده می شود . بابا حبیب از نوازندگان بر جسته لیوا بود لیوا را در لای دو پا نهاده و می کوبید .. لیوا یکی از دستگاهای موسیقی هرمزگان نیز اصلاق می شود
سهار =کثیف . آلوده . بوی بد
مغ = درخت نخل
شُنه = شانه
پنگ = خوشه های درخت خرما

ققنوس

رَسیم به مالَک ُ و دَس بِزَنیم / دَس رّد بِسینَه ناکَس بِزَنیم
روحِ دیریایی ما جُن بِگِرِت / آتِش اَ آفتوُ تابُن بِگِرت
مِث قُقنوس اَ تو آتش در بِیات / مِث شِیری روی آتش سَر بِیات
بَشه مهتاب تَنَه به شُو بِزَنت / بی خودی گِره وا اَفتو بِزَنت

اَ جدایی ُ هَمیشه جُدا بَشِت / لحظه لحظه هَمه وا خدا بَشِت
توی جُنِش یِه چیزی پا بِگِرت / وُ دِگَه دومَن دیریا بِگِرت
توی شُو روشنی سایه بَشت / روی دیریا مِثِ یِه بایهَ بَشِت

مالک = مقصد آخر

دس =دست
جُن =جان
مث= مثل
ققنوس = مرغی است بغایت خوش رنگ و خوش آواز گویند منقارش 360 سوراخ دارد و در کوه بلندی مقابل باد نشیند و صداهای عجیب و غریب از منقارش بر آید و سبب آن مرغان بسیار جمع آیند از آنها چندی را گرفته و طعمه خود سازد .هزار سال عمر کند و چون هزار سال بگذرد هیزم بسیار جمع وبر بالای آن نشیند و سرودن آغاز و مست گردد و بال بر هم زند که آتشی از بال او بجهد ودر هیزم بسوزد و از خاکسترش بیضه ای پدید آید . او را جفت نباشد و کویند موسیقی را بشر از آواز او دریافته
بایه = راهنمایی کشتی در دریا = چراغ دریایی

گِشِر زدن

گِشِر زدن و دِهان جهاز یا همو سیفه زدن ، جهازون تخته ای هر چن وخت یَ بار بایَ گشِر شُو بزنن و دهانی کنن ، دهان همو سیفه کُولی ن که ناوالت تخته هُو بکشت و سنگین بشت ، الان جهازون موادی دگه دهان و سیفه شو ناوات فکط بایَ گشری بزنن که کمته از جهازون تخته ای گشر انین روش

photo by : MrJack FrankLiar

یادتن 15

بِزَنیم دِل خُ وا دیریا هَمَتا / بُکُنیم راهِ خُ پیدا هَمَتا
غمِ دنیا دِگَه چُولِت نَکُنِت / اسیر پول نَبی مُولِت نَکُنِت
وا ماشِت بَه تا که لِم چِیت نُکُنن / ای چپ و راست دگه کِی چِت نَکُننِ
سِر خُ پیش کسی خم نکنی / بِی خُ دَرمُندهای ماتم نکنی
اگه ما بِی خُمُ باور بُکُنِیم / اَ تُوُنِیم اَ خُمُ نابَر بُکُنیم
مِه نَهَم کهنه پِرست مِه نو گَرام / مِه نَهَم اسیر جُو مِه هُو گِرام
گَپُم اِیننِ که بِریم ساده بَشیم / و دگه آدم ِ اُفتاده بَشیم
اثر زنده یاد صالح سنگبر
چُولت = خرابت .ویرانت
موُلت = کنایه از گیر کردن . گیر کردن ماهی سر قلاب ماهیگیری
وا ماشت = به هوش باش
لم چیت = پشت پا
کی چی = قیچی
خُ = خود

نادر شاه در لارک

نادر شاه در لارک

مُدتی هسته که شهر حالت نظامی شسته و مَردُون شمشیرون خُو تیز شو اَکه و شُوون دور اَ چهم ما چُولَنگُون مدیر گُمبرک و معلم مدرسه کمیسیون شو هسته بعضی وختُن پچ پچ زَنون مُون اشنوت که شُون اَگُ دگه وَخت شن بی پاکستانیون درس خاشی هادیم و ای اوضاع جزیره هم بی ما بشته کنجکاوی کرده
صحب سرکلاس معلم ما بر عکس پشترون که ساعت هشت اَ خُو پا شَ بُو و گیج مِرَک خُو سرکلاس شَ هُنده و مشک شَدا و دوباره شَ رَه که رَغبَن بخات ، ریشی ایزده و وا جیمه اُتو کشیده هُنده که بُو عطری نَزیک هسته زار وا سَر مُون هادیت ، چوک ون نفسی شُو کشی و شُ گُ امرو بُو دومادی ندادئی !!! و معلم هم بدون ایکه از درس و تکلیف چیزی بگیت رو بَ شاگردون اِیگُ اَ کشم خبر شو واردی که امرو رئیس فرهنگ اَهُندنگ لارک بی بازدید اَ مدرسه بایَ تمام کلاس و حیاط مدرسه پاک بکنیم و بعد بریتون والَهرون سر و رُو خُو بشوری و جیمه پاک و نُو نَگَر خُو بکنی و بیائی دانش اموزون دو دسته بودن دُختون بَ جُونِ کلاس و میز و نیمکت و ما چوکون بی جَم کردن سنگ و جارو کردن حیات مشغول بودیم
ساعت سه پسین یتا اَ چَوکون که لُو تیو نگهبونی شَدا جاری زَه یتا جهاز نَدیدم که اَ تره کشم نَ هُندگ معلم هم زود ایگُ کلاس اولی ن ردیف اولی و دومی ون هم ردیف دوم و کلاس سومی ون ردیف سوم و چهارمی ون ردیف اخر و ایگُ مه اَرَم لُو تیو بَ استکبال رئیس فرهنگ شما هم ارُم بنینی و درسونت ون بخونی ما که هُندیم مه بر پا اَدَم وشما صاف وُستی تا رئیس اجازه نشتن هادیت
رئیس فرهنگ وا شش نفر دگه دَاخه کلاس بودن و رئیس شواسته وا چوکون گپ بزنت اَیتا دُختون کلاس اولی ای پُرسی دختر خانم اسم شما چیه ؟ دختو ایترسیده و هم شَندُونست ای چه نَگُتن ، سری زیری که و چیزی شَ نَگُ رئیس اَ یتا دگه ای پُرسی شما دُختر اسم چیه ؟ دُختو هم که ایدی رئیس گُر ُ گُر یَ چیزی اَ ای نپرسیدن سر خُو بَ پَشتا تُو ایدا و وا نگاهی شواسته بدونت ای چه نَگُتن که یتا اَ کلاس چارمی ون اِیگُ ، اَگُتن نُوم تُو کیاه ، دُختو تا ای گپی اشنوت همطو که دَس تو شوا شَ چرخُوند جار ایزه زیبا زیبا زیبا و بی رئیس نگا شَکه و وا دست بی خودی اشاره شَکه خَرص تُو چهمی جَم بوده ای دو هفته هسته که مدرسه شَ هُند و تازه فارسی یاد شَ گه
رئیس که ای دُونست جریان چن اَیتا کلاس چارُمی ای پُرسی نُوم مدرسه شما چِن و ما همه وا هَم مُوگُ دبستان نادری و رئیس ادامه ایدا مه از ای نُوم خیلی خُوشُم هُند بایَ مدرسه ون بشتری داخه ایران بَ نومِ نادر بَشن و بدون ایکه متوجه بشت بشتر چوکون متوجه گپ ونی نابودن از نادر تعریف شَکرده اتوکا گپ شَزه مث ایکه چند سال دمبال نادر داخه جنگون بودی
همی غایه سی چلتا اَ اهالی لارک هم بی جم اضافه بودن و از بیرون کلاس گپ ون رئیس گوش شو اَکه ، و ای هم مث ایشونی که چیچکا اَگن وا کمک دَس و سر و گردنی از دلاوری ون نادر شَ گُ .یتا اَ لارکی ون داخه کلاس هُند و اَ مشکلون خُوشون مخصوصن جهازون پاکستونی اِیگُ که چطوکا کُلگر و لیح ون شون اَز بین نبردنن و اِیگُ شما بی ما کمک بکنی و بی دولت خبر هاده تا کمک ما بکنت ما هرچی شکایت نکردیم کسی کمک ما ناکنت
رئیس که تو خیالی هَنو دمبال نادرشاه ن و وا محمود افغان جنگ نکردن یَدوفه پا خُو بَ زمین ایکوبی و ایگُ نادرشاه نمردن ، ایجا مدرسه نادری ن نادر شاه ایجان و شما سرباز نادری شمشیر نادر نباید زمین بکَت !!

صحب روز بَعد که اَخُو پا بودیم مُودی هیچ جهازی وا دیریا نرهتی و مردون همه شمشیر وا دَس لُو تیو و بالا کلات پرتکالی ون نگهبونی ندادن و زنون هم چادر وا کمر شو بستی و تدارک پشت جبهه ندیدن و نُون و چائی بَ لُو تیو و کلات نبردن

گپ ون رئیس فرهنگ بندر کار خودی ایکرده و لارکی ون همو شُو وا جَهازون خُو شمشیر بَ دَس بَ جُون جهازون پاکستونی اَکَن و لیح ون شون پچ پچ شو کرده و بی لو تیو لارک بعنوان غنیمت جنگی شوارده بی جهازون پاکستونی پیغوم شو داده اَگه دوباره پیدا تُو بو جهازون تون زیر هُو اکنیم
یتا اَ لارکی ون که شوخ طبع هسته شَ گُ دگه احتیاج بَ کمک دولت و شکایت مُو نین شمشیر مُو هستی و لشکر نادری ، خُومون حَک و حکوک خُو اگریم
ا روزون ما چولَنگ هستریم و وا شمشیرون چوبی خُو لو تیو و کلات پرتکالی ون نگهبانی مُو اَدا و فکر مو اَکه ما نادرشاه کوجکی هستیم
.
نویسنده : گلشن سورو (وبلاگ سورو-هرمزگان)
برگردون بی بندری :Genow

یادتن 14

 

چَک و چوکُو همتا یازِی اَرِن / مُم  و بَپشُ هَمهَ تا راضی اَرِن

یادتن که ما بِرار هَم اَریم / غایه سختی کنار هم اَرِیم
اِیتُوکا ما همه پَرکَن نَهریم / همه وا هم خُب و دشمن نَهَریم
ای گَنوغ بندرن تُوارتن / بیگُنَه نِی عزیزم بِرارِتن
نَگُفتن بِی تا بَریم یازی بَشیم / هَمه تا داخل اِی گازی بَشیم
گَل اَ نُو گازی اَ نو بِی تا بِرَیم / جَهاز و هُوزارُ هُو بِی تا بِریم
ول بُکُ تو دَست اَ اِی غُصته بِسَه / تو بِّچِی لِنگِر خُ رِستَه بِسَه
چک و چوک = بچه ها .همه بچه ها
همتا = همه یکی .همگی
یازی آماده
مم و بپشُن = مادر و پدرانشان
اَرن = بودند
برار = برادر
اَریم = بودیم
غایه = وقت
ایتوکا = همینطور
پر کن = پراکننده
نهریم = نبودیم
گنوغ = مجنون . دیوانه
توارتن = صدایت می زند
بیگنه = بیگانه . غریبه
نگفتن = می گوید
گازی = بازی
گل اَنو گازی اَنو = دو مرتبه . از نوع . از اول
جهاز = لنج .کشتی
هوزار =بادبان
هُو = آب
ولک بُکُ = رها کن
رسته = پارو 
.
محمد مذنبی
عکس : عبدالمطلب ازلی پور

منتظر یَ چِیچَکا

اَز جانِ خسته دلِت جامه غُصته در بیار
مَوال اسیر غَم بَشِت رو لُوُنی خَنده بِکار

با پَرپرُوکِ نَفَسُم هَر رو اَنینُم رو سِرا
خُدا نَکُن خَنده بشت اَلُو دیریا مُ جدا
روزون مثِ ی تِی تُوَک دمبال سایه وا سری
شُو تا سَحر مُرغَک دل منتظر یَ چِیچَکا

هَر روز اَرَم مثِلِ کدیم وا دِلِ خَسته پا تِیو
تُو گُوشِ کالِنگ اَخُونُم کصه ی خُو تاسَرِ شُو
صبح تاپَسین شُو تا سَحر سَر وا سَر مُوج اَنُسُم
دَست خُودُم نین که نَرَم دیریا اَگیت پا بَ بُدو

مثل گَراشی پُر اَ هُو چشمُون پُر خَرص دِلُم
تُو سِرگی اَ سِوندِ شُو جَهله اَسازُم وا گِلُم
لُوار تابستان اَتا درختِ اَمبا بَر اَدیت
بَر رو سراح وا کاغذی که مثل سایه ن وا کِلُم

.
Genow

موسیکی کار

موسیکی کار
صُحبِ گاه همه رو سَطحه جهاز جَم هَسترن و منتظر دستور ناخُدا بی چیدن لنگر و بالا بردن هُوزار ، صالح چَن روز کبل یک جا بُوده و هَنو حَنیر دومادی رو دَس و پائی پیدان ، یَ گوشه ای نِشتن و وا چهم ون پُر خرص نگا لُو تیو نکردن بعضی وختُن هم دسمالی که بو عطر ندادن و هدیه نو عروسی ن جلو دُماخ ی نبردن و بی یادگاری عشک خُو بُو نکردن بو عطر تن و یار و حجله دومادی و دل کَندن اَ شهر و دیار غم گَپی ن که رو دلی نشتن
عبدالرحمان هم ادم میون سالی ن که دُوش اولی بار گام سِیدِن چُولنگ یَ ساله ای رو ریغ ون لُو تیو ایدیدن ، بی کِوِن جهاز تکیه ای داده و تو عالم خیال زمان یَ سال بَ جلو ای برده و دو زدن چوکی لو دیریا شَدی و شَ دُونست سفر طولانی جلو راهی ن
مَمدُو که تا دُوش غرک خوشی هسته و بی همه شَ گُ بعنوان ولیت وا جهاز ناخُدا اِیسُف شوا سفر بکنت گوشه ای نزیک سلیدان نشته و بغض گلوئی گته بی او که دوازده سالی بشته نین دل کندن اَبپ و مُم و کاکا و دادا کار راحتی نین بارشت خرص اَ آسمُن چهمونی نشون شَدا که خیلی دلتنگ ن
ناخُدا اِیسُف مرد دیریا دل و ناخدا با تجربه ای هسته شَ دُونست وا ای اوضاع نابُو روانه دیریا بشن ، دستُور ایدا لنگر بچنن ، و هَم زمون ناخدا وا چَن تا اَ جاشوون کدیمی پاوُن شون بَ سَطحه شُ اَکوبی و دَستون تو هوا بَ حرکت دَر هُند و صدای چاکَه فضای جهاز عوضی ایکه
چیکنگا با با چیکنگا ور شو ورشو چیکنگا
چیکنگا با با چیکنگا ور شو ورشو چیکنگا
الا همه جَواب ندادن و لنگر بالا شو کَشی ، ای غایه دُهل ون هم بَ صدا در هُند صالح و عبدالرحمان و مَمدو هم غَرک چاکَ زدن و جواب دادن چیکنگا با با چیکنگا ور شو ور شو چیکنگا ، شوک سفر حاکم جهاز بو و غَم چَن لحظه پیش اَه یاد شو که و ناخدا دستور بالا بردن هُوزار هم صادر ایکه
کلی ورشو خلیلو سریا ورشو ورشو خلیلو سریا ، ای اوازون وا چاکَه و دُهل بی جهاز روانه سفری یَ ساله نکردن ، ای اوازون و نغمه ون صدها و بلکا هزارُون سالن که دیریا نوردون و اهالی لُو تیو جنوب ایران همراه وا کار و سفر نَخوندنگ و کسمتی از موسیکی ای دیارن
چاک و چاکَه نَکش مهمی داخه موسیقی جنوب ایشستن ، بعضی وَختُن دست زدن همراه اواز جَم ن که خودی بَ تنهائی چن ساعت مجلس گرم اکنت ، شِیرون موسیکی کار بشتری لُک و یا کوتاهن و چن بار تکرار اَبن ، یَ نفر که صدای خاشی شستن یَ بند شیر هر دوفه وا چن صدا اَخونت و باکی جواب ادن ، امرو چاکه یکی از شاخه ون موسیکی جنوب شناخته بودی
نویسنده و عکس : گلشن سورو
برگردون بی بندری : Genow

.......

حنیر = حنا

یک جا= در استان هرمزگان وفتی داماد به خانه عروس می بردند می گفتند یک جا شده . چون رسم بود که داماد مدت یک هفته مهمان خانواده عروس باشد و به همین خاطر جحله عروسی هم در خانه عروس بر پا می کردند.
لُوتیو= ساحل
کِوِن =کابین ، اتاق ناخدای لنج
ریغ= خاک ، ماسه
چاکه = دست زدن
ولیت = بچه های جوانی که برای جاشو شدن در لنج شروع به کار می کردند
سلیدان = اشپزخانه لنج