غُلم سیا

غُلم سیا یا غلام زارعی ، داخه استادیوم ازادی مشغول تشویق تیم الو مینیوم هرمزگان

مردُونِ کدیم

بَ کُربُن همت بلندت باگَپو که وا ای سن و سالت نَت گُ الان غایه استراحت مِن و حالا وخت کار کردنِ چوک ُون بودی ، ای دستُون سزاور بوسه ن و ایشون بایَ الگوی جَوُنُن بشن تا بدونن نُونِ حلال که اَگن این ، ایشون نسلی ن که وا دیریا و کُوش و شمال و سهیلی و نعشی و لُوار رشد شو کردی و افتخارشون کماتی و مائی کُشی و پامُغی بودن ، خاتِن رو گفاره و زندگی داخه سرگ و کرگین بودی ،چهم شون دمبال مال کسی نبودی و کَت نُونی که داخه سفره هسته بعد مطمئن بودن سیری همساده شو اَخارده ، ایشون نسلی ن که چن سال دگه فکط بایَ دمبال دیدن عکس شون بشیم و بعد ایشون دگه کسی بی کماتی و پا مُشتاه رهتن افتخار ناکنت ، کسی دگه اَ کُوش و سهیلی و نعشی و لُوار گپ نازونت ، چولَنگون چن سال دگه نادونن جهله و برنگ چه چیزونی بودن و شاید کسی دگه لُو تیو هم نریت که کلاس شون زیر اتات ، ولی مطمئن بشی دیریا هم مرد دیریا شوات و دیریا بی ایشونی که گریس وا سر اَزنن و زیر بُرم خُو اَسن اجازه نادیت نگاهی بکنن چه برست که ایشون بتونن دیریا برن !!!
.....
عکس : ابراهیم جُوذری

زبُون لارکی

زبان لارکی اغاز بلاگنویسی من
در سال 1384 بود در بلاگ سورو ، بلاگ اسکای که فعلا فیلتر شده و در دسترس دوستان نیست
فعلا سورو به خانه جدید www.suru.blogfa.com نقل مکان نموده و بعضی مطالب به این بلاگ منتقل شده بعضی هم که منتقل نشده در فیسبوک در اختیار دوستان قرار می دهم
از جمله مطلبی کوتاهی در باره زبان لارکی ، من با این مطلب کوتاه پا به دنیای مجازی گذاشتم ، چون عاشق موسیقی و تاریخ این دیار هستم سعی کردم در این زمینه در حد توان خودم مطالبی جمع اوری و بصورت نوشته های کوتاه در بلاگ به اشتراک بگذارم ، تشویق دوستان ونظرات انها مشوقی شده که تا امروز لنگان لنگان ، با شما عزیزان همراه باشم ، بگذریم که نا اگاهانی هم بودند که فحش ونفرین نثار نموده یا تحدید کرده که به حسابت می رسیم و.......

7 سال گذشت و در این مدت خیلی چیزها از شما و پیشکسوتان دنیای مجازی هرمزگانیها یاد گرفتم . از جمله رسم ماندن و یاران تنها نگذاشتن . پس هستم ،می نویسم و می مانیم.
این نوشته خبر تولد نوزاد دیگری در خا نواده بلاگهای هرمزگانی است ، با این امید که این کودک بتواند در کنار دیگر دادا و کا کا ون هرمزگانیش ( بلاگهای هرمزگانی ) ، راه و رسم زندگی انسانی و وفادار ماندن به پدر و مادرش یاد بگیرد ، و دادا و کا کا ونش کمکش بکنند تا این چولانگ گپ بشت ، دومادش بکنیم و سر هیشش چمک بکنیم و نوه و نکیرش هم بگینیم .
تاریخ تولد: ۱۲/۱۲/۱۳۸۴ تولد اولین بلاگ چوک سورو (نویسنده )

*************************

چاوتنی ؟(چطوری ، حالت چطورن )

داخه خیلی اَنوشته ُون در باره زبُون ُن جنوب همیشه اشاره کوتاهی ابوتن بی زبُن کمزاری و ایکه شمال کشور عُمان داخه منطکه مَسَندُوم (مسندام جنوب تنگه هرمز) ای زبُن کبیله شَهُو ن(داخه عرب ُون بی الشَحی معروفن) برت رام توماس یکی اَ کارگرُون دولت انگریز (انگلیس) تو خاور میونه چن سالی هم داخه عمان ماموریت ای بودی. او داخه مسافرت خُو بی کُمزار و خصب وا زَبون جدیدی اشنا اَبوت که اصن شباهتی وا عربی که زبون رسمی عمان ن ای نبودن ، برت رام توماس تو تحکیک خُو متوجه اَبوت که چیزون زیادتری اَ زبُون ُن ایرانی داخه ای گویش هستی تا عربی

ای مسئله بی او ایکک جالب بودی که مطالعه بشتری اَ ای زَبون جدید بکنت
و بَ ای نتیجه اَرست که زَبُن مردم ون ساکن کمزار و دبا و خصب شاخه ای زَبون ایران بودی و داخه گروه زبون ُن جنوب غربی ایران جائی شَستن
برت رام توماس سال 1930 کتابی منتشر اکنت که تو صفحه 799 کتاب اگیت : کمزاری لهجه (زَبُون) یکی اَ کبیله ُون عرب وا نُوم شَهُون
بعد ای تاریخ ما حضور زَبُون کمزاری تو تمُوم نوشته ُون زبون شناسی منطکه نَ دیدیم وا ایکه ما داخه هرمزگان ای زبون وا عنوان لارکی اشناسیم ولی هیچ نوشته کاملی بی معرفی و فرم بندی ای زَبون مُ نبودی

       

حدود ده هزار نفر داخه منطکه مسندام عمان و همه مردم بُومی لارک وا ای زبون گَپ اَزننگ

تو لارک ای زَبون هَنو فرم اصلی خُو حفط ایکردی ولی داخه خصب و کمزار و دبا بخاطر زیاد استفاده کردن زبون عربی داخه اداره ُون و مدرسه ُون و رادیو و تلوزیُون چولَنگُ ون و جَوُنون بشته تره عربی نرهتنگ الان کلمه ُون عربی %40 زَبون کمزاری منطکه مسندُوم تشکیل شو دادی
ولی داخه لارک کلمه ُون ایرانی ای زَبُن بَ شکلی اولی محفوظ بودی . بعد انکلاب خیلی اَ لارکی بی امارات و عمان مهاجرت شو کردی ، اخرین باری که وا لارکی ُون مهاجر تماس اُمَسته متاسفانه اُمدی زبون عربی بی لارکی غلبه ای بودی
زَبُون لارکی وا لَهجه مینُوی و بلوچی مکرانی کمی نکطه مشترک شو هستی هَمطو وا زَبون لارستانی ، ولی نزیکی بشتر ای زَبون وا داخه ایران بخصوص زبون لُری و کردی بشترن و بعضی کلمه ُون وا همون تلفظ و معنی ن
مثِ :قززان= منجل=دیگ
خوو ا = نمک اَگن بی کُردی
کلمه ُون فارسی خیلی زیاد داخه زَبون لارکی دیده اَبوت ، مثِ :خانه = خانوغو
مرد = مردوکو
چنتا جمله کوتاه بَ زبُون لارکی
پ گییا تای ؟ = اَ کم جا نَ هُندنگ
کییا تو خوری = چه نخاردی
بپ تو گییا هه ؟ = بپ شما کَم جان
م تو خاووم = موا بخُوُوم
م تو گوم = مه اَگَم
م تو خوروم = مه اَخارُم
خافتن ، گُتن ، خاردن بالا وا پیشوند تو و پسوند م تغییر شکل شو دادن
زبون لارکی (کمزاری ) وا بندری هرمزگان خیلی مشترکات شُو هَستی و اَ هم تاثیر شُ گِتن
بشتر لارک شهری ون (لارک دو منطکه ای شستن لارک کوهی و لارک شهری ) بندری راحت افهمن و گپ اَزنن

نویسنده : گلشن سورو
برگردون بی بندری : Genow

چیچکای ماهیگیری خالو احمد

با چندتا از چوکو محله تصمیم موگفت برنگ کشتی سازی ماهیگیری ؛ خالو احمد که کبلا اومگوت چهمی ضعیف هسته ایگوت مه هم اتام ؛ موگوفت دل پیرمرد نرجونیم و به ای واگرخو موبرد ماهی گیری ...؛ رفتیم و رسیدیم به مکصد و همه وا فاصله ده متری لبه اسکله سنگی نشتیم و نیش پیل خو موکردید تو هو ....بعد از یکساعت تو سکوت شو صدای دعوا و سرو صدا بلند بو ؛ صدا سمت خالو احمده و مه سریع بخوم امرسوند اونجا ؛ با صدای بلند اومگو چه بودی ؛ تو تاریکی شو یک نفر از تو یدک کش صدا ایزد که : اغای محترم این عامو رفیق شمان ....مه اومگو بله اقا مگه چی شده ؟ ملوان ابادانی ایگو : به رفیقت بگو خواب از سرمون حروم کردی اخه یکساعته داره قلاب و سربشو میندازه رو عرشه یدکش نمی ذاره بخوابیم ازاین گذشته پیراهنمو اویزون کرده بودوم اونو هم با قلاب کشیده انداخته تو اب ...ما بگه دلخوموگناشته و مازه خنده ..و بعداجاه خالو احمد عوض موکرد.......
.
.پاپایا ایلزاده

نوروز صَیاد

نوروز صَیاد یکی از آدابین که رو به فراموشی نَرهتن بخاطر همی بَ پیشنهاد یتا اَ رفیک ُون اُمگُت چَن خَطی اَ اِی مراسم بنویسم

داخه اِی روز صید هر نوع موجود دیریائی ممنوعن و هیچ کَ داخه جزیره غذای دیریایی ناخَت
نوروز صَیاد اَ آخرین روز تیر ماه شروع ابوت و از ای روز نوع صید عوض ابوت و فصل شکار هَوُور ُو کُولی تَمُومن و از ای روز نه ای روز تمام روستاییون وا دیریا اَرن و جُون خو اَشورن ولی کسی حَک صید اینین و ای روز آزادی مائی ُون
و همچی اِهتکادی شوهَستن که نه ای روز تمام چشمَه ُون هُو شُون بَ دیریا اَرزت و هُو دیریا خیلی شفا بخش ابوت
......
عزی کشمی

ساحل جزیره هنگام

هنگامی که مسافرون سوار کایک ابن

لُو تیُو بندر کُنگ تو کدیم ُون

مواتن ای زمُون شیدا بگردُم

مواتن ای زمُون شیدا بگردُم

غریب و گُم بودُم پیدا بگردُم

دلُم مث پرستوی اسیرن
دو دستُم خالی و خیلی فخیرن

چِشِ عاشک همش دنبال یارن
دو چشمون مه ام امروُ اجیرن

یه چیزی تو دل ِ مه سوز ابودن
بلندیش به کَد موز ابودن

غمی مَستن فراوُن در فراوُن
دو چشمونم به مث ابر و بارُن

اَترسُم بارشش سیِلی ببارت
زمستون نه اُونم فصل بهارُن

دل پاییزیُم لبریز غو بُو
فراری رو بصحرا کوه و کَم بُو

خیال اُمکه اَبو رامش بسازُم
ولی ناکس توصل بر قسم بُو
.
محمد مذنبی

رمضون داخه کشم ..... (کسمت اول )

20- 25 سال پیش ..اون زمون بخاطریکه وسایل ارتباطی نبودن یا ایکه خیلی کم بودن چَن نفر جَم بودَنگ بی همه بالا شهرون جزیره رَهتنگ و شوپرسیدنگ که کسی ماه ایدیدن یا نه و اگر ماه شُو دیده شاهُوندَرن بَ شهر و بی شیخ خبر شُ نَدا و اگه ماه نَشودیده مطابک حدیث پیامبر شعبان 30 پر شاکه و بعد روزه شاگه .... ای از اعلام رمضون...

بی سَحر شخصی بُودن مَعرُوف به غُلوم دو زنون که وا دهل تمام شهر گشتن و دهل ایزدن و به مردم بیدار ایکرده و 3 روز آخر رَمضُون هم کَندِر به کوله اَیزدن و اَ خُونه ُون فطریه جَم ایکردن و ای فطریه که برنج یا خرما بودن بَجای ماجُب یَ ماه زحمت ای بودن ....

مَسیر حرکتی هم اَ چاه تَنگو شُروع شَکرده و شَ هُندَه بی تَره محله چابهار و اَ همو تَره دور شازَه بی تَره محله مسنی و مَجد جامع و لُو تیو تا رسیدن وا لَهرون خُو
..
عزی کشمی