قصه بندر (2)

...

...

اون زمـــــون دگـــــه تمــوم بو

جون شور و گنجه ، حمـوم بو

خونـــه اون کـــاگـــلـــــــــی ره

هـــمـــه بـــــو آجـــــــــر و میله

دگــــه محـــله محله مـون نی

بـَــلـَــه٭ رو ســر زنـــــــون نی

روی هم خونه شـــو ســاختن

همه چیز خــو شــوبــاخـتــــن

چــــوکـــومــون همه کــــلنگن

نئــشــه شـیـشــه و بــنــگــن

ســــاحـــلش دگــــه خـــرابــن

هــــوِ دیــــریــــاش فاضـــلابـن

جــــای گــُــل خونه مـو خـارن

تــــــــوی آستـــیـن مو مـــارن

*****

حیف از اون روزون رفتــــــــــه

روزون خـاش گـــذشـتـــــــــه

حیف از اون همه محـــــــبت

همه بودن درد و محــــــــنت

دگه افسوس فایده ای نـین

آه جون سوز فایده ای نیــن

غایـــــــــه تلاش و کـــــــارن

دســـــت وادستــــون بـرارن

بایه شــــهر خو بســــازیـم

توی ای زمــون بـتـــــــازیـم

بایه محــکــم ته بســازیــم

از قدیــم بهــتــه بسـازیـــم

******

خلاصـــه خیلـــی ننـالـــم

ســــــرتــون وا درد نیــارم

گپ خالو ســـــر اهـــوندن

از تــــــه دل در اهــونـــدن

قصـــــــــه مــا که تموم بو

آفتوَم ره ، دگه شــــوم بو

گنجه = در اینجا به معنی حمام

بـــلـــه= رو سری ، چادر نماز

خالو مجید

فاتک (15)

پژمان ب فاتک ایگو: میل خودته، دوست داری کارت رو داشته باشی ایرادی نداره. فاتک دو دل هسته که کار خو ول بکنت یانه. شواسته بدون ایکه پولی از کسی بگنت ب خانواده خو کمک بکنت. ماه اولی که حقوق ایگفت، تصمیم ایهسته ب خونه شون کولر بخرت 

ولی وختی یک تا چرخ ب رسول و لباس ب خودی و بپ و مم خو ایخری خیلی زود پولی تموم بو. حتی پولی براش نموند تا یک تا کهنه شور ب مم خو بخرت تا توی ای هوای گرم مجبور نبشت لباسون وا دست بشورت. فاتک یه خورده فکر ایکه و ایگو: میخام کار بکنم. پژمان بغلش ایکه و ایگو: میل خودته من هیچوقت مجبورت نمی کنم کارت رو ول کنی. فاتک حس ایکه پژمان برخلاف میل دلِ خو گپ نزدن و اصلا دوست اینی زنش تو بایگانی کار بکنت.

پژمان فکت ب دوستون صمیمی خو و چن تا بندریون مث ناخدا سورویی و یکی از همکارون کشمی ش که هرازگاهی شرفته کشم خونه شو دعوت ایکرده، حتی ب دکتر ناصر هم دعوت اینکرده چون ناصر میونه خوبی با آدمونی بکول خودی بی سروپا اینهه. صفتی که خیلی باعث دلخوری پژمان شبوده چون احساس شکرده فاتک و خانواده ش هم از نظر ناصر بی سرو پان. فاتک هم فکت ب خانواده مهرانگیز و زیبا دعوت ایکرده. مم فاتک خیلی خوشحاله ولی بپ فاتک نه. چون دکیکه ب دکیکه از مم فاتک شپرسیده یعنی هیچی پول نکد نادیت؟ و مم فاتک جوابی شداده: نه. زیبا چن تا نوار بندری ایوارده و با مهرانگیز و داداش و دخت ناخدا حسابی مجلس با چمک بندری گرم شوکرده. پژمان هم هی شپریده وسط و چمک شکرده ولی همه بهش خنده شاکرده. بکول ناخدا دکتر مث گا رو خرمن اَجکیدن. دکتر هم جواب شداده چیکار کنم این زیبا خانم رقص بندری بمن یاد نمی ده. زیبا ایگفت: سرکنگی بایه توی خونت باشه آغای دکتر. از همه بیشته رسول دلی از عزا درایوارد و کیسه ون خو پزاز آجیل و شکلات ایکرده. و هی ب مم خو شگفته: مه ای مواتن مه او مواتن. آخر شو که همه شاخاسته برن بپ فاتک جلو همه سِه ایکه و ایگو: آغای دکتر پی ما رسمن که... مم فاتک متوجه بو که الانن که بپ فاتک آبروریزی بکنت و فاتک شوِ هیش خو بزنت زیر گریخ، بهمی خاطر ایگو بله رسمن که دوماد بایه بریت زیارت. فاتک یک نفس راحتی ایکشی و بی بپ خو ایبوسی و آهسته تو گوشش ایگو: پول ایدادن غصه مخو.

***

مم و دادای پژمان هر دو با فاتک روبوسی شوکرد. فاتک هم کلاس اینها و ب بپ و کاکای پژمان هردو ایبوسی. بعد ره طرف بی بی پژمان که روی صندلی چرخدار نشته و دست بی بی ایبوسی. بی بی پژمان خیلی خوشش هوند. خاله پژمان که انتظار ایهسته پژمان ب دختی بگنت وختی ششنوته که پژمان با زن خو نهوندن شیراز با سرعت از تهران ب خودی ایرسونده شیراز، یَه نگاه سردی ب فاتک ایکه و توی دل خو ایگو: دهاتی. بعدته هم توی مطبخ آهسته ب پژمان ایگفت: اینهمه دختر خوشگل تو فامیل بود رفتی این دهاتی رو گرفتی؟ و کهکه ایزه زیر خنده. پروین دادای پژمان ایگو: علف باید ب دهن بزی شیرین باشه خاله جون.

بعد از یک هفته فاتک با همه کمرویی ش با خانواده پژمان خیلی صمیمی بو. بخوصوص بی بی پژمان. چون فاتک و بی بی هردوتا سحر خیز هسترن و دوتایی شانشته توی مطبخ واهم گپ شازده و چایی شاخرده. یکی دو دفه هم فاتک ب بی بی وا صندلی چرخدارش ایبرد صحرا و شیگردوند. بی بی هم جلو همه شو ایگفت: خدا خیرت بده دخترم خیلی وقت بود بیرون نرفته بودم، دلم باز شد. دوهفته بعد خانواده پژمان عروسی مفصلی راه شوکردید. و چن روز بعد پژمان ب فاتک ایسید و ماه عسل رفتن پی فامیلون خو توی ایل قشقایی.

وختی برگشتن بندر یه شو پژمان ب فاتک ایگو: دلت نمی خواد درس ت رو ادامه بدی؟ فاتک فکر ایکرد که اگه درس بخونت مجبورن کار خو ول بکنت و ناتونت ب خانواده خو کمک بکنت. هنوز توی ای فکره که یک تا کولر ب خانواده خو بخرت. فاتک نگاهی ب پژمان ایکرد و ایپرسی تو دلت بچه نمی خواد؟ پژمان جواب ایدا: چرا من خیلی دوست دارم یه دختر داشته باشم. فاتک ایگو: منم خیلی بچه دوست دارم. پژمان با ایکه آدم با انصافی هسته ولی خیلی دلی شواسته زنش مدرک ایبشت. پژمان ب فاتک ایگو: بیا اینجا. فاتک هوند نشت روی مبل کنار پژمان. پژمان ایزه رو زانو خو و ایگو: نه، بشین اینجا. فاتک واخنده نشت روی زانوی شوخو و پژمان ایگو: حیفم میاد با این هوشی که تو داری بیفتی به بچه داری. پژمان بیشته بخاطر خودی شخاسته فاتک درس بخونت و مدرک بگنت. ولی متوجه هسته که فاتک هم خیلی باهوشن و اگه تصمیم بگنت اتونت خیلی خوب درس بخونت.

رحمون موتور خو پارک ایکه و در ایزه. مم فاتک که تو جونشور مشغول شوشتن لباسونه وا دو هوند دم در و ایپرسی: که ن؟ از وختی فاتک هیش ایکرده از ترس رحمون در لحه از داخل شابسته. رحمون صداخو کلفت ایکرد و ایگو: من مامور بَرکم. فاتک از هم تَن صدای رحمون بی ای ششناخت و هم از خملی گپ زدنش. و ایفهمی که خودشن. از ناچاری در وازایکرد و ایگو: کم پیدایی آغا رحمون؟ رحمون جواب ایدا: وختی بی ما تحویل ناگری بیام چه بکنم؟ مم فاتک جوابش ایدا: خونه خوتن آغا رحمون. رحمون نشت رو حصیر و ایگو: یک تا چایی هاده که خیلی سرم درد نکردن. بپ رحمون از داخه سرا در هوند و ایگو: سلام رحمون. رحمون جواب ایدا: سلام خالو کمبر، چهمت چطورن؟ بپ فاتک جوابش ایدا: خیلی خوبن حالا همه جا اگینم. رحمون وا خنده ایگو: یادتن با پا تهوند تو سفره و ایزه زیر خنده و ایگو: خاله بدو که تمباک برات امواردن. و یک ورک دفتر که لاش ب اندازه یک تا کلیون تمباک ایپیچیده ایداد بار مم فاتک. رحمون چن تا پک ایزه ب کلیون و ایپرسی: چطوکان که هردفه مه اتام فاتک ب خودی کایم اکنت؟ بپ فاتک بی خبر ازهمه جا ایگو: فاتک شو ایکه ره. مث ایکه تابُک بزنن تو سر رحمون. رحمون کلم کلیون ایکوبی رو حصیر و ایگو: آخری کار خو اتکرد کور نکبت، چکک پول اتگفت بی دخت شو اتداد؟ بپ فاتک خرس توی چهمی جم بو و ایگو: هیچی بخدا، وا یک تا سرحدی شوایکرد که یک کنی پول اینداد. رحمون بلن بو یک تا لات ایزه زیر فلاسک چایی و غار ایزه مگه ب ای یارو نگینم و ره صحرا... (ادامه ایهه )

....

نویسنده : اسمال 

عکاس : امیر فخری

فاتک 14

کبل ازایکه فاتک از ماشین پیاده بشت، پژمان خودی پیاده بو و در ماشین بی فاتک واز ایکه و ایگو: بفرمایید. فاتک نگاهی ب دور و بر سالن پذیرایی و آشپزخونه اوپن ایکه و متوجه بو که خونه شیکی ن ولی از زرق و برق خونه فیصل ایجا خبری نین. وسا

یل دکوری خیلی مرتب چیده بوده. چن تا تابلو نقاشی رو در و دیواره و روی میز زیر آیینه داخه کفشکن چن تا قاب عکس کرار ایگفته. فاتک ایپرسی عکس خانوادتن؟ پژمان جواب ایدا: آره. این مادرمه با پدرم. این یکی خواهر کوچیکم پرینازه که با شوهرش تو کالیفرنیا زندگی میکنه. پریناز طراحه، شوهرش آرشیتکته، اونم خواهر بزرگم پروینه اونام دوتا دخترشن، این یکی برادر بزرگم پدرام هستش تو مریلند آمریکا وکیله، اینم برادر ته تغاری پرهام. فاتک حدس ایزه که پژمان بایه خیلی خانواده دوست بشه. پژمان ایپرسی: چایی میخوری یا نسکافی یا قهوه. فاتک ایگو: هرچه خودت دوست داری. پژمان ایگو: من قهوه دوست دارم.

پژمان قهوه اینها رو میز و ایگو اینم شیر و شکر. فاتک ایپرسی: این دوتا قاب عکس مال کیه؟ پدر بزرگته؟ پژمان خنده شیگه ولی ب روی خو نیوارد و جوابش ایدا: اون مو سفیده احمد شاملوئه اونم صادق هدایته. فاتک ایگو: اسم صادق هدایت شنیدم. پژمان یه تا کتاب از توی قفسه درایوارد و ایپرسی: دوست داری برات شعر بخونم؟ فاتک با سر جواب مثبت ایدا. پژمان شعر پریا تا آخرش ایخوند و سوال ایکه خوشت اومد؟ فاتک ایگو: خیلی کشنگ بود. پژمان دومرتبه ایپرسی: چرا بندریا میگن کشنگ؟ فاتک: خنده ایکه وایگو نمی دونم. پژمان ایگو: پدر بزرگ من ترک قشقاییه اونم به قانون میگه گانون و ایزه زیر خنده. فاتک هم خنده شیگفت. پژمان یه تا شعر دگه ایخوند ولی متوجه بو که فاتک هیچی سر دراینوارد. پژمان بلن بو و از داخه قفسه یه تا کتاب دگه درایوارد و ب فاتک ایگو: بیا خودت بخون. شعر صدای پای آب. فاتک شروع ایکه ب خوندن و حس ایکه خیلی خوشش نهوندن. و ایگو میشه این کتاب بمن کرض بدی. پژمان واخنده ایگو: می تونم خودمم بهت قرض بدم و دونفری شوزه زیر خنده. پژمان دست ایکه توی مودِ فاتک و فاتک خجالت ایکشی و سرخو زیر ایکردی. پژمان ایپرسی: می تونم ببوسمت؟ فاتک سرخ بو و چهم خو ایبست. پژمان آهسته لو فاتک ایبوسی و فاتک احساس ایکه تموم جونش داغ بودن. پژمان ایگو: چشماتو باز نکن و دسته گل سرخی که با پلاستیک اینهاده توی هو درایوارد و ایگه جلو فاتک. فاتک ایگو: خیلی جونن، خیلی ممنون. هیچی مث دسته گل سرخ اناتونست باعث خوشحالی فاتک بشت چون تا حالا کسی براش گل نی خریده.

فاتک از پسین منتظره. میوه و آجیل آماده ایکرده و واکمک مم خو تموم خونه تا جایی که شاتونست تمیز شوکرده. مم فاتک استکانون چایی که رنگش زرد بوده حسابی اسکاچ ایکشیده تا سفید بشت. صدای ماشین پشت درِ لحه خبراز هوندن دکتر ایداد. فاتک بسرعت ره دم در و کبل ازایکه پژمان دربزنت در واز ایکه و با پژمان دست ایدا. پژمان با مم فاتک دست ایدا چون فاتک کبلش ب مم خو ایگفته که دست پژمان بگنت. فاتک خیلی خوشش هوند وختی پژمان با بپ ش روبوسی ایکه و دست ب سر رسول ایکشی چون فیصل و خانوادش هیچوخت با بپ و مم فاتک دست شوناداد. پژمان نشت رو پتوی نو چینی که فاتک روز کبلش ایخریده. از همه خوشحال ته مم فاتک هسته. مم فاتک چایی ایرخت و ایپرسی کلیون اکشی؟ فاتک با خنده ایگو نه مم. پژمان ایگو: بدم نمیاد، گهگاهی با دوستام میکشم. بپ فاتک که از کبل در جریان کرار ایگفته ایپرسی: چکک می خوای نکدی بدی؟ پژمان وا رسول سرگرم گپ زدنه و نششنوت بپ فاتک چه ایگفت. و فاتک فورا جکی وسط و سِه ش ایگفت و ایگو: بابا بعدته تگم. پژمان متوجه بو که بپ فاتک یه چیزی ایپرسید بهمی خاطر سوال ایکه: چی گفتی بابا؟ فاتک جوابش ایدا: هیچی. ولی بپ فاتک ول کن نهه و دومرتبه ایپرسی: چکک می خوای مَهر فاتک بکنی؟ پژمان دوکنی چیش کفت و جواب ایدا: هرچی فاطی خانم بگه. و از فاتک ایپرسی: مگه گفتی من اومدم خواستگاریت؟ من فقط می خواستم با خانواده ت آشنا بشم.مم فاتک که شفهمیده بپ فاتک ممکنن سِه بکنت، آهسته بی بپ فاتک ایگو: فعلا هیچی مگه. فاتک آهسته واخنده ب پژمان ایگو: ایجا معمولن برا خواستگاری میرن خونه دختر. پژمان لبخندی ایزه و هیچی نی گفت: فاتک که شفهمیده بپ ش ول کن نهن ب پژمان ایگو: بریم لب دریا. امشو مهتابن دریا خیلی کشنگه. پژمان ایگو: مامانت میخواست بهمون قیلون بده. فاتک ایگو: بریم بیرون قیلون بکشیم ایجا گرمن. چون متوجه بوده که پیشونی پژمان حسابی عرک ایکردن. فاتک ب مم خو ایگو که واگر پژمان اریت و براگرده. وختی رفتن بپ فاتک ایپرسی: ای نگو چکک شواتن نکد هادیت؟ مم فاتک جواب ایدا: ایشو رسم شونین پول نکد هادن؟ بپ فاتک وا دلخوری سوال ایکه: رسم شونین؟ مم فاتک جواب ایدا: نه. بپ فاتک ایپرسی پَ چه اکنن؟ مم فاتک جواب ایدا: خرج هیش اکنن.

دکتر پژمان ب دکتر فریبرز ایگو: خونواده ش خیلی فقیرن ولی خیلی دختر باشعوریه. تو این مدت یه بار نگفته چیزی واسه م بخر. فریبرز ایگو: شانس آوردی این یکی تیغ زن نیس. پژمان ایگو: برام خیلی عجیبه. فریبرز جواب ایدا: چی چیش عجیبه؟ پژمان ایگو: از یه همچین خانواده فقیری دختری با این فهم و شعور. فریبرز جواب ایدا: اتفاقا آدمای ندار از نظر اجتماعی خیلی مسایل رو بهتر درک می کنن، ما فقط واقعیت ها رو می بینیم ولی اونا با گوشت و استخونشون احساسش می کنن چون بطور روزمره باهاش درگیرن. پژمان ایگو: اونوخت خیلی از آدما اونا رو دست کم میگیرن. دکتر فریبرز احساس ایکه گلوی پژمان حسابی پیش فاتک گیر ایکردن... (ادامه ایهه )

نویسنده : اسمال 

عکس : محمد دریازاده

فاتک 13

دکتر پژمان پرونده ون ورق ایزه و بَ راضیه ایگو: اون خانومه که موتور زده بودش مرخص شد؟ راضیه جواب ایدا: نه دکتر، می گفت تو بندر کسی نداره و التماس می کرد همینجا باشه تا اکلا بتونه راه بره، آمده بندر ملاقاتی شوهرش که با موتور تصادف ک

رده. مال روستاهای جزیره کشمه، شوهرش جاشوی یه قایک بوده که کاچاق بارش بوده با ناخداش دستگیرش کردن، می گفت که وقتی موتوری بهش زده کیفش گم شده و پول نداره برگرده جزیره. دکتر سرخو زیر ایکردی و هیچی نیگو. چن لحظه بعد دست ایکه تو کیسه خو و از داخه کیف خو چن تا هزاری درایوارد و ایگو اینو بدین بهش و با اینکه جا نداریم ولی بزارین دو سه روزدیگه همینجا باشه. راضیه پول از دکتر ایگه و ایگو: کاشکی همه مث تو و دکتر فریبرز بودن. دکتر پژمان جواب ایدا: ایکاش می تونستم بیشتر ازاینا به مریضام کمک کنم. روزی که اومدم جنوب می دونستم که... و گپ خو عوض ایکه و ایگو: راستی دیشب رفتیم باهم پیتزا خوردیم. راضیه ایپرسی: با که؟ دکتر پژمان جواب ایدا: با فاطی. راضیه خنده ایکه و ایگو: ای بی تو. دکتر دومرتبه ایگو: خیلی مغروره، ب همه چیز بی اعتناست، بقیه تا می فهمن من دکترم شروع می کنن ب چاپلوسی این لامصب انگا نه انگار که من دکترم، من همیشه دنبال کسی می گشتم که بخاطر خودم باهام دوست بشه نه بخاطر شغلم، از دخترای مغرور خیلی خوشم میاد. راضیه ایپرسی: فکت می خوای دوست بشی؟ و ایزه زیر خنده. دکتر پژمان جواب ایدا: فعلا می خوام بیشتر باهاش آشنا بشم و فردا بعدازظهردومرتبه می خوام ببرمش گردش. راضیه ایگو: بشرطی که بعدن بیای گزارشش بدی بمن. دکتر پاخو جفت ایکه و ایگو: ای ب چشم.

فاتک اصلا اینافهمی چه بگیت. گاهی وقتی سرخو زیر شکردیده و گاهی راست توی چهمون دکتر نگاه شکرده. دنبال چیزی شگشته. شفهمیده دنبال یه چیزین ولی اینادونسته چن؟ خیلی دلی شخاسته بدونت بی چه دکتر با بودن ای همه پرستارون جون و سر زبون دار خاطرخواهی بودن. ولی هرچه هسته خیلی خوشحاله. دکتر ایپرسی: ببینم اگه دوستا و آشناهات مارو باهم ببینن ناراحت نمی شی؟ فاتک جوابش ایدا: چرا ناراحت بشم؟ من زیاد دوست ندارم. فامیل هم خیلی ندارم، ب کسی هم مربوط نین. دکتر از ایهمه اعتماد به نفس فاتک خیلی خوشی هوند. و ایگو بندر جای خوبیه، من کلا جنوبو خیلی دوست دارم. یه مدت بوشهر و برازجان بودم. یه مدت کوتاه هم عسلویه خدمت کردم، بعدش بندرعباس رو انتخاب کردم، کم کم داره ازاینجا خوشم میاد. از آدماش، مخصوصا از کیش و جزیره قشم، چن هفته قبل مهمون یکی از ناخداهای سورو بودم شب منو بردن با لنج روی دریا گردوندن، خیلی باحال بود. هفته دیگه مهمون یکی از همکارای قشمی هستیم میخواد منو ببره توی جزیره بگردونه و یه مرتبه ایگو: دوست داری بامن بیای قشم؟ فاتک فکت خنده ایکرد و هیچی نی گفت. دکتر دو مرتبه ایگو: بیا بریم. فاتک ایگو: فکر کنم مجردی بیشته بهت خوش می گذره، اینجا حتی آدمای زن و بچه دار هم مجردی حال می کنن. دکتر با خنده ایگو: من که اینجایی نیستم. و بلافاصله از فاتک ایپرسی: شما به ماها چی میگی؟ چی چی سرحادی؟ فاتک خنده ایکه و ایگو: سرحادی نه، سرحدی. یعنی کسی که بندری نیست. دکتر ایپرسی: تو سرحدی دوست داری یا بندری؟ فاتک جواب ایدا: مهم نین مال کجا باشی، آدمگری و انسانیت مهمن. دکتر اصلن فکر ایناکرده همچو جوابی بشنوت.

دکتر پژمان از دکتر ناصر ایپرسی: دخترای بندری از چه چیزی خوششون میاد؟ گل یا عطر؟ دکتر ناصر ایگو: دخترای بندری از بنگری بیشتر خوششن میاد؟ دکتر پژمان ایپرسی: بنگری چیه؟ دکتر ناصر خنده ای ایکه و جواب ایدا: یعنی النگو، بشرطی که طلا بشت. دکتر پژمان با خنده ایگو: اونو که همه خانوما دوست دارن. و خیلی جدی ایپرسی: دیگه چی دوست دارن؟ دکتر ناصر جواب ایدا: دگه گردش و تفریح. دکتر پژمان ایگو: اونم همه دوست دارن، تازه اون بیچاره ها توی خونه حبسن و اگه همین گردش و تفریح هم نداشته باشن دیگه هیچی. و سوال ایکه: منظور من اینه که یه چیزی باشه که مخصوص بندرباشه؟ دکتر ناصر ایگو: هواری. دکتر پژمان ایپرسی: هووری دیگه چیه؟ دکتر ناصر جواب ایدا: استانبولی ماهی. و کهکه ایزه زیر خنده و ایپرسی: بلکه خبری هست دکتر؟ دکتر پژمان جواب ایدا: من از بندر خیلی خوشم میاد، خدا رو چه دیدی میگن خاک بندر پاچه آدمو میگیره. دکتر ناصر ایگو: اتفاقن یکی از دوستای خانمم دانشجوی سال آخر روانشناسی یه و خانواده کاردرستی هم داره، پدرش مایه داره دکتر. دکتر پژمان جوابش ایدا: من که نمی خوام با خانواده طرف عروسی بکنم. دکتر ناصر ایگو: دکتر بندر شهر بزرگی نیست و برای یه دکتر توی این شهر خیلی افت داره که بره یه آدم از طبقه پایین بگیره. دکتر جواب ایدا: خیلی جالبه که همه ما دوران دانشجویی بخاطر عدالت توی دانشگاه تظاهرات راه میندازیم اما وقتی فارغ التحصیل میشیم دلمون نمی خواد با آدمای بدبخت بیچاره دمخور بشیم! دکتر ناصر ایگو: ای حرفا مال دوران دانشجوییه دکتر، بی خیال جان جدت.

دکتر پژمان در واز ایکره و ب دکتر فریبرز ایگو: ببخشید یکساعت تو ماشین تلفنی با طرف حرف می زدم. دکتر پژمان ایپرسی: همون خوشگله؟ دکتر فریبرز خنده ایکه و سر خو تکون ایدا. دکتر پژمان ایگو: ایول. دکتر ناصر ایگو: دیر کردی دکتر؟ بجای دکتر فریبرز دکتر پژمان جواب ایدا: آقا مارو کاشته تو ماشین داشته با زیدش حرف می زده. دکتر ناصر ایگو: دکتر ده تا زید داره با کدوم یکی و سه نفری خنده شوکرد... (ادامه ایهه)

.

نویسنده : اسمال

عکس : نرگس پور ارژنگ

توضیح: ای کصه و تمام اسم ون و نشونی اش خیالی ن ولی چون توی بندر اتقاک نکفتن شباهتی به جا و مکان و آدمون همی شهر ایهستن.

فاتک (12)

   

زیبا دکون فیصل نشون رحمون ایدا و ایگو: مگه تو دوش نرفتی دم دکون او یارو؟ رحمون جواب ایدا: ولی ای او دکون دوشی نن، آخه دوش توی هردوتا کفلونش و رو شیشه ش دامر امکشی ولی ای او دکون نن چون شیشه ش تمیزن. زیبا از سادگی رحمون خنده شیگه

و ایگو: حتما تمیز شوکردن و ب رحمون کسم ایدا و ایگو: جون هرکسی دوست اتهه دردسر درست مکن، فکت یه کاری بکن تا برن رضایت هادن. و ایپرسی ای چن تو بطری نوشابه اتکردن؟ بنزینن؟ رحمون جواب ایدا: مترس بنزین نن. زیبا با شتاب برگشت تو ماشین و گازش ایگه تا کسی ای نبینت. رحمون از پشت شیشه نگا ایکه و ایدی فکت یک نفرپشت دخل نشتن و کسی دگه داخل دکون نین. در واز ایکه و تا چهمی ب فیصل کفت ایگو: تو همو یارو نهستری که او شو لو بلوار مست اتکرده؟ فیصل جواب ایدا: نه مه تو عمر خو عرک نمخوردن. رحمون ایگو: دروغ مَمُش، خوت هستری، یاالله پولونم هاده؟ فیصل ایگو: کم پول؟ رحمون ایگو: همو پولونی که رو بلوار اددا بی مه. فیصل ایگو: بره بابا، زود بش بزن بچاک. رحمون ایگو: باشتا الان نشونت ادَم. و در بطری نوشابه واز ایکه و یه خورده از مایع ظرفشوری ای رخت داخه لو خو و همی طو که غار شزده شروع ایکه وا پلمالک زدن رو زمین. و پشت سرهم شگفته: مسلمونو بدادم برسی، آخ آخ دلم، ای مم بدو که مُردُم. ملت جمع بودن دور رحمون که پاش توی دکون هسته و سرش صحرا. یه مرتبه یه نفر جار ایزه ای ببری بیمارستان که لو کف ایکردن. رحمون که متوجه بو ملت کف دهنش ندیدن زبون خو ایچرخوند داخه لوو خو تا مایع ظرفشوری بیشه کف بکن. دوسه نفر شوپرسی چه بودن؟ رحمون همی طو که کف از لووِی در شهونده جواب ایدا: پولوم ایسید وا لات ایزه تو اشکمم و دومرتبه شروع ایکه به غار زدن و ایگو: مم بدو که مُردُم، زور تو وا آدم فخیر بدبخت اَرَسه، مسلمونو بدادم برسی. یک دفه فیصل متوجه بو که بیست سی نفر دم دکون جمع بودن و همی الآنن که زنگ بزنن پلیس. فیصل اَتِرس فورا داد ایزه بابا زود بش بدو. بپ فیصل که داخه اتاک پشت قفسه مشغول حساب و کتاب هسته فکر شکرده داخه بازار دعوا بودن ولی وختی فیصل داد ایزه فورا پولو اینهاد داخه صندوق و هوند صحرا و از ملت ایپرسی ایجا چه خبرن؟ یه نفر آدم فضول جواب ایدا: ما مخاسته از شما بپرسیم؟ یکی دگه ایگو: بی چه بی ای بدبخت ایکک توزدن که خون و کف از لووِی نهوندن؟ بپ فیصل حیرون و سرگردون نگاهی ب رحمون ایکه که کفته رو زمین و غار شزده و نگاهی ب جمعیت ایکه و از رحمون ایپرسی: که تی زدن؟ رحمون گردن خو کج ایکه و ایگو همو یارو که پشت دخل نشتن. ملت یه مرتبه متوجه فیصل بودن که از ترس تُتِ خو ایبرده. بپ فیصل که فکر شکرده همی حالان که بلایی سر رحمون بیاتن، زیر کمر رحمون ایگه و ایگو بدو بریم داخه دکون. و بی یه نفر ایگو بی زحمت کمک بکن ببریم داخه دکون. و بی بکیه ایگو: بری دمیال کارخو. بپ فیصل ایگو: زود بش یک تا صندلی بنوس ایجا و ب رحمون اینها رو صندلی. و از کسی که کمکش ایکرده ایگو: دستت درد نکن. یعنی که بره. یارو ایگو شاید چوک مردم مُرد؟ بپ فیصل جواب ایدا مرد خو یکه ما اگرن، لا الا... عجب ملت بیکاری. یارو وادلخوری از دکون ره صحرا ولی از پشت شیشه نگا شکرده که داخه دکون چه نگذشتن. رحمون ایگو: پول امدا بی ای یارو که شلوار مادی ت، پول ایسید و شلوار می ندا. امگه پولوم پس هاده دو سه دفه وا لات ایزه تو اشکمم. بپ فیصل با شک نگاهی ب فیصل ایکه و ایپرسی: بابا بی چه بی ای بدبخت اتزدن؟ فیصل جواب ایدا: ای پولش کجا هسته؟ رحمون ایگو: بگم او شو لو بلوار عرک تخورده مامورون شوگفتت سیصد هزار تومن اتدا ولت شوکرد؟ بپ فیصل متوجه بو که رحمون ب فیصل اشناستن و ایپرسی پَ او سیصد تومن که تگفته گم بودن... رحمون جَکی وسط گپ بپ فیصل و ایگو: کور بشم اگه دروغ بگم، چن شو پیش با همی لات و لوتون نشته لوو دیریا عرک شاخارده، ماشینی شودُزی، ب مه ایگو با موتورت بره دنبالشو پول تدم، مه وا موتور خو بی دُزون امگفت و ب مامورون خبر اُمدا ماشینی پیدا شوکرد، ولی همه پولون ایدا ب مامورون تا ولی ای بکنن و یک کِنی هم بی مه نیدا. بپ فیصل یادی هوند که چن شو پیش فیصل تا صب استفراغ شکرده و ممش شگفته که مسموم بودن، و وختی بپ فیصل ایگو اگه مسموم بودن پ بهترن ببریمش بیمارستان مم فیصل جواب ایدا لازم نکرده نبات داغ بهش میدم خوب میشه. بپ فیصل حدس ایزه بایه یه خبرونی بشت ولی جلو رحمون وا رو خُو نی وارد و از رحمون ایپرسی: دستت درد نکنت که ماشینش پُس م پیدا اتکرد، حالا چکک شیرینی تواتن؟ رحمون جواب ایدا ده تومن، بیست تومن، از کیافت هم پیدان که آدم بی انصافی نهی. بپ فیصل متوجه بوکف لووِ رحمون تموم بودن و حدس ایزه که ایشو همش فیلمه و ره ده هزارتومن پول از داخه صندوق ایسید و ایدا ب رحمون. رحمون ایپرسی: ای چککن؟ بپ فیصل ایگو: هر وقت چیزی تواتن بجای ایکه داد و بیداد بکنی بدو پهلو خوم و بی فیصل ایگو: یک تا همو تی شرت ون که عکس خوشگل مادونا روش هستن هاده ب... و از رحمون سوال ایکه ببخشی اسم شریف جنابعالی چن؟ رحمون جواب ایداد: کاکات رحمون. رحمون پولون اینها داخه کیسه شلوارخو و ایگو: دمت گرم، مه عاشک مارادونام، و از بپ فیصل ایپرسی: ات دیدن چطو گل ازنت؟ فیصل جلو خنده خو ایگفت و تو دلِ خو ایگو: مادونا بدبخت نه مارادونا. بپ فیصل آهی ایکشی و ایگو: او از کاسبی دوش و ایهم از کاسبی امروز مو. رحمون ایگو: تو قفل تو دامر شوکرده نه و خنده ایکه. بپ فیصل حدس ایزه حتما کار همی طرفن و ایگو: هو، یا نامسلمونِ نانجیب حرومزاده دامر ایکرده تو قفل دکون و تموم شیشه دامری اشکرده. رحمون ایگو: حالا ب چه بی او بدبخت فحش ندادنی؟ بپ فیصل ایپرسی مگه تو افهمی که کار کن؟ رحمون جواب ایدا: نه، ولی فحش مده که گناهی ایهه. بپ فیصل که شخاسته از شر رحمون راحت بشه ایگو: باشه ب روچشموم. حالا بره تا ما به کاسبی مو برسیم. رحون دو سه دفه نگاهی ب تی شرت ایکه و ایپرسی: کهنه مهنه نن که؟ بپ فیصل جواب ایدا مگه دکون ما کارگزاری ن که جیمه کهنه بفروشیم؟ رحمون نگاهی ب عکس مادونا ایکه و ایگو: مارادونا چکک جونن. و از دکون ره صحرا ولی دومرتبه برگشت و ایگو: نزیکه یاددوم بریت، وا زبون خُش اگم بری رضایت هادی.
دو سه نفری که دم دکون ووستادرن از رحمون شوپرسی: پولو پس اتگه: رحمون پولون خو نشون ایدا و با دست ایزه رو سینه خو و ایگو: رحمون شگن نه بلغ چغندر.
بپ فیصل که بعد از رفتن رحمون از کضیه شکایت فیصل و زنش از فاتک خبر دار بو دو سه روز بعد ره کلانتری و رضایت ایدا و چن تومن هم ب ماموری که مسئول گفتن امضا هسته ایداد و ایگفت که پرونده پاره بکنت. (ادامه ایهه )
....
نویسنده : اسمال
عکس : محمد دریازاده

واز بُکُ چِشمُنِت

   


واز بُکُ چِشمُنِت یَه خو نِگام بُکُ
وا چِهره ی جُنِت آشِنام بُکُ

مُقدَّرُم بودِن کِه عاشِقِت بَشُم
اَسیر جادوی دو تا چِشِت بَشُم

بی تو دِلُم یَکرو صَد سال پیر اَبوت
وا تو دِل اَز شادی ناگزیر اَبوت

سِتارَه و مَهتاب سینَه ریزِتَن
فِرشتَه و حوری مِثِ کَنیزِتَن

بُدُو کِه یَک عُمْرِن کُشتَه مُردَه تُم
اَ دُورِه یِ چوکیم دِل سِپُردَه تُم

واز بُکُ چِشمُنِت یَه خو نِگام بُکُ
وا چِهره ی جُنِت آشِنام بُکُ

مهرداد شجاعی

شعر : زنده یاد ابراهیم منصفی

قصه بندر (1)

یکی هسته ، یـکی رفته
گپ مه یه قصـه هستـــه

قصـــــــه آفتـــــو بنـــــــدر

قصـــــــه کولــه و کنــــدر

قصــــــه دیـریا و ماهـــش
دشمنــــون رو سیـاهش

یرو یه شهری موهستــه
خونه اوش کاگِلی هسته

سقفش از سوند وچنـــدل
نـــــوم الله روی ســــــــردَر

مردمش و خوب وصمیمی
یــــار و یـــــــاور قـدیــــمی

همیشه هـیـشـه و شادی
غــــم و غصه هم شونادی

سر هیشون جفتـی شازه
لوتیون سـاز، مفتـی شازه

همه شون کیف شو کوکه
مـِــــزه شون وا کندروکــَــه

دوره فـــالـَـه٭ و گـــَـــــــهوه
دوره ســــوراغ و مــَــــــهوه

فرشمـــــون تل و حـــصیره
نون مون نــــــــون فتیــــره

دوره صـــــــــالح و رامـــــی
دوره نیــش پــیـل و ماهی

هــــوِ هــــوضا و هــــوِ پـُـر
ماهـیْ گاریز ، مـاهیِ گـُـر

گازی مون دارتوپ وهفسنگ
شادی و خـنده و کیـکـَـنــــگ

همــــه چـــی فــــت و فراون
سایـــه حـــق رو ســـــرمون

خلاصـــــه شهری که شهره
تــــوی هر کـــــوچه و محله

غـــــــم و ماتـــــم تـَـنـَـدیده
هــــــــــر رو یک روز جدید ه

...
... ادامه ایشه

خالو مجید


فاله = شیرینی که همراه قهوه (گهوه ) سرو می شود مثل شکلات ، حلوا و...
مهوه =مهیاوه
کیکنگ = کل ، شاباش

گا ُو گَسک

    

زندگی بالا شَهروُن مث مردُم اجا ساده ن ، یتا سرگ یا کرگین ُو پابَگلی و یتا تَک ، بشتر خانواده ُون یتا گا شُو هستی بی شیر خاردن و نرگا بی کار داخه مُغ ُون و زمین ُون غله کار ، دوشتن گا همیشه بَ عهده زن لَهرن و همی گا دوشتن هم رسم خاص خُودی ش

َه ، مثلن گا فکط بی یتا زن اَوالت بی دوشتنی و اِتو نین که روز یَ نفر بدوشتی حتی نسبت بی جیمه کسی که اَدوشتی حساس ن و جیمه ای که اولین دوفه بی دوشتن گا استفاده بودن بایَ تا اخر وختِ دوشتن همو نَگری بشت غایه دوشتن گا گَسک بایَ جلوی بَشت ، ، داخه یتا اَ بالاشهرون اُمدیده گَسک مرده ولی پوستی خُشک شُو کرده و داخه پوست گَسک کاه شو کرده و غایه دُوشتن همو پوست جلو گا شُو ابرده تا شو تونسته بی گا بدوشن و گا وا ایکه شَدونسته گَسکی مردن بی پوست بُو شَکه و زبون شَکشی رو پوست گَسک و زن خونه مشغول بی دُوشتن گا شَ بوده
داخه ای عکس هم دوشتن گا نشون ادادن
......
عکاس : مسعود ملائی

فاتک (11)

دکتر پژمان ایپرسی: راضیه خانم این دختره همونی نبود که چشم پدرشو عمل کردیم؟ دادای نرگس جواب ایدا: خودشن دکتر، همونی که از دکتر بشیر برای خرج بیمارستان پدرش تخفیف گرفتی؟ دکتر پژمان ایگو: آها، گفتی همینجا کار می کنه؟
- تو بایگانی کا

ر می کنه، خیلی وخت نیست استخدام شده. دکتر پژمان ایگو: تا حالا دختر سبزه بندری به این خوشگلی ندیده بودم. راضیه دو سه دفه بُرمک خو زیر و بالا ایکه و ایگو: ای بی تو. دکتر پژمان خنده ایکرد و راضیه ایخوند: شیر مادر حلالت ای سبزه بندری، شیر مادر حلالت ای چهمون کنجلی و کهکه ایزه زیر خنده. دکتر پژمان ایپرسی: چی گفتی؟ راضیه ایگو: همو که تو گرفتارش بودی و دومرتبه ایزه زیر خنده. دکتر پژمان ایگو: این خانم جمالی هم که توی غذاخوری کار می کنه همیشه بامن بندری حرف می زنه، می گه دکتر تو با ای که سرحدی هستی ولی خیلی خُشی، همیشه میگه (ادای خانم جمالی درایوارد) مم کربونت بشم، من اصلا نمی فهمم چی میگه؟ راضیه ایگو: میگه با ایکه بندری نیستی ولی خیلی خوبی، مم کربونت بشم یعنی مادر قربونت برم. دکتر پژمان ایگو: اوخی ... یادم باشه دفه دیگه یه هدیه براش بخرم، پس چرا فارسی حرف نمی زنه تامن بدونم چی میگه؟ راضیه جوابش ایدا: می ترسه فارسی حرف بزنه همکارای بندری بهش بخندن چون فارسی خملی گپ می زنه. دکتر پژمان ایپرسی: فارسی چی حرف می زنه؟ راضیه جواب ایدا: یعنی فارسی و بندری قاطی پاتی گپ می زنه. دکتر پژمان دومرتبه ایپرسی: اسم اون دختر بندری خوشگله چی بود؟ راضیه به شوخی و جدی ایگو: دکتر چشمت درویش بکن، ای یکی از او دخترا نیست، اگه تواتن باهاش عروسی بکنی شاید، میگن یک یارو پولداری عاشکش شده و یک چمدون لباس و طلا و جواهر براش ایخریده ولی همش براش پش فرستاده چون از یارو و خانوادش خوشش نیامده. دکتر پژمان وا خنده ایگو: خدا رو چه دیدی شاید از ما خوشش بیاد و ایزه زیر خنده.
راضیه شیفت ش که تموم بو. بدو هوند تو بایگانی و از نرگس ایپرسی: کاری اتنین مه نرفتم بازار ب فرهاد و سمانه کفش و جوراب بخرم؟ نرگس جواب ایدا: نه، اتگه کفش و جوراب، اگه وخت اتهه پسین بریم بازار اگن کیف و کفش حراج شوکردن. راضیه واخنده ایگو: تو از کفش خریدن سیر نابی. مرجان همکار سیرجونی شو ایگو: راست میگه راضیه خانم دیروز مامانم می گفت تو بازار زیتون یه عالمه روسری و کیف و کفش و مانتو حراج کردن، من و دوستام هم بعد ازظهر میخوایم بریم اونجا. نرگس ایگو: چه خب میتونی بیای دمبال من واهم بریم؟ مرجان جواب ایدا: باشه به دوستم میگم بیات سررا ورت داره. راضیه ایپرسی: پَ فاطمه خانم کجان؟ نرگس ایگو رفتن حسابداری، مث ایکه همی یارو نامرد و مُم ش شکایت ای بدبخت شوکردن که ب ما فحاشی ایکردن؟ آغای خیراتی همکار نرگس گوش خو تیز ایکه و ایگو: ای فاتک بدبخت روی ناکنت جواب سلام آدم هادیت... یعنی هرکه از کسی خوشی نهوند بایه شکایتی بکنن؟ راضیه آهسته ب نرگس ایگو: مث ایکه همه از کضیه فاتک خبر شوهه؟ نرگس جواب ایدا: ای آغای خیراتی خیلی خاله زنکن، دایم گوشی تیزن که ما دختون چه بی هم نگفتی م. مرجان ایگو: بیچاره فاطی. راضیه شواسته بریت که فاتک وارد بو و با راضیه سلام و روبوسی ایکرد و ایگفت: مخاسته بیام خیلی ازت تشکر بکنم خیلی بی بپ ما زحمت توکشی؟ راضیه ایگو: خواهش اکنم وظیفه موهسته، راستی حال بپ ت چطورن؟ فاتک جواب ایدا: خیلی خوبن الحمدالله، هفته دگه چهمونی واز اکنن. راضیه ایگو: ب دکتر پژمان اُمدی حال بپ ت شپرسیده، اگه وختت اتکرد بره ازش تشکر بکن، و کبل ازایکه فاتک چیزی بگیت، فراموشی خو بهونه ایکرد و ایگو: اَه، دگه یادم ره و ب فاتک ایگو: اگه تواتن بدو واهم بریم. فاتک ایگو: دسِت درد نکن چون مه تهناکی روم ناکونت برم پی دکتر پژمان.
دکتر پژمان در جواب تشکر فاتک ایگو: ما وظیفه پزشکی خودمون رو انجام دادیم. راضیه بدون اینکه فاتک متوجه بشت بُرمک ایجکوند و واخنده ب دکتر پژمان ایگو: ببخشی که من کار دارم. فاتک ایگو: ووستا که مه هم اتام. راضیه جواب ایدا: مث ایکه دکتر شخاسته چن تا قطره مجانی ب بپ ت هادیت، ابخشی که مه خیلی کار امهستن و ره صحرا. دکتر دوسه تا قطه چشم از کشوی بالای سرخو درایوارد و ایگفت: یادتون نره وقتی چشماشو بازکردن روزی چن بار ازاین قطره ها بچکونین توی چشماش، چون چشماش اگه خشک بشه روی بینایی ش خیلی اثر میذاره. و دست خو دراز ایکرد تا قطره ون هادیت بی فاتک . دست دکتر ایخوه ب دست فاتک و صاف نگاهی ایکه توی چهمون فاتک. فاتک احساس ایکه جونش مورمور نبودن. سرخو ایکردی زیر ولی طاکت نیوارد و دومرتبه سرخو بالا ایکرد و متوجه بو که نگاه دکتر ازجنس نگاهون معمولی نهن. یک لحظه پهلو خو فکر ایکرد شاید اشتباه نکردن و دکتر که با بودن ایهمه دکتر و پرستارون جون نتات خاطرخواه مه بشت. و متوجه نهه که خودی هم همی طو صاف تو چشمون دکتر نگاه نکردن. دکتر بلن بو و ب خودی ایگو باداباد هرچه شوات بشه بشت و ایگو: راستی اسمت چی بود؟ فاتک جواب ایدا: فاطمه. دکتر ایگو: من تا حالا دختر بندری به خوشگلی تو ندیدم...( ادامه ایهه)
.
.
نویسنده : اسمال
عکاس : محمد دریازاده