چولَنگی

یه چوکو هُوسورَکی ... بی خبر نَ هُو جَکی
وختی که اَ هُو در هُند ... ایگو سردِن شما نَجَکی


عکس از مهدی رضوانی

اورنی//Orni

اورنی را با پارچه حریر و یا شیفون تهیه می کنند.این روسری دارای تزیینات بسیار متنوع به صورت گل های ریز و درشت بته جقه ای،گل بادامی،و غیره که در جلو صورت و سطح داخلی اورنی با پولک و گلابتون و یا با نخ های طلایی و نقره ای و با چرخ گلدوزی می کنندواین روسری بعلت استفاده راحت تر و ساده تر نسبت به جلیبل های دیگر در رنگ های شاد و زنده سبز،قرمز،نارنجی و زرشکی و آبی دوخته می شود که اصولا با لباس هماهنگ است.اورنی را دور سر و صورت می پیچند و یک قسمت آن را روی سینه آزاد رها می کنند که در اصطلاح محلی به آن کول"kul" گفته می شود
منبع:کتاب بادله پوشان-تن پوش زنان و مردان استان هرمزگان
عکاس : عبدالحسین رضوانی

زبان سرخ کودکی"

وا دو هوندم تو مدرسه ، هیچکه تو حیاط نهسته .مثکه خیلی وقت پیش زنگ ایخارده و چوکون همه سر کلاس هسترن . همش دور و بر خو نگاه مکه یه وقت آقای ادیبی ، به مه نگینت ..... یدفه صداش مشنفت و سر جام خشکم ایزه :
_ وایسا مورچه خوار ....
مورچه خوار از اسمونی هسته که ادیبی ، ناظم مدرسه مون رو چوکون مدرسه شنهاده . هنوزا شمندیده ولی از ترس قبض روح بودرم . تا هوندم پشت سر خو نگاه بکنم ، گوشم ایگناشت و ایگو :

_ خیلی زود اومدی ، یه چرت دیگه هم می زدی بعد میومدی . برو دم دفتر وایسا تا تکلیفت رو روشن کنم .
دم دفتر بد ترین جای مدرسه هسته . مثکه تو دادگاه ووستی و منتظر حکم قاضی بشی . فقط فرقش وا دادگاه ، ای هسته که حکم همو جا اجرا شاکه. درجا و بی معطلی.
همیطو دم دفتر ووستادرم و به سنگینی مجازات خو فکر مکرده که امدی ناظم به یکی از کلاس سومیون هم مول ایکردن و ایواردن دم دفتر.... خودش هم ره تو دفتر.
یه نگاهی به اون بنده خدا امکردی و امگو :
_ په تو بیچه دیر هوندی ؟
_ دوش شو تا دیر وقت مهمون موهسته وخوو کفتم ، نکه تو هم دیر اتکردن ؟
_ هو، ما دوش رفتریم مینو ، باغ عاموم صبح هم تا هوندیم دیر بو ...
گرم گپ زدن هستریم که آقای ادیبی وا خیزرون معروفش از دفتر هوند صحرا . نفسم بند هوند و هنوز خیزرون نخوارده اشک تو چشمم جمع بو .
اول هوند طرف مه و ایگو :
_ خوب مورچه خوار ، دیر می آی ... ها ، نگفتی چرا دیر کردی ؟
_ آقا .... م .. ما ، رفته بودیم میناب باغ عموم ... صبح تا اومدیم دیر شد . ...
همی که امگو حرفم قطع ایکه و همیطو که وا دارش دستم آماده شکه به شافتن ، ایگو :
_ بسه دیگه جرمت رو سنگینتر نکن ... دستتو بگیر بالا بینم ....
و شروع ایکه به زدن وا آهنگ ; " رف..ته..بو..دیم..می...ناب...با...غ ....عم....موم.....صبح ...تا... او... مد... دیم... دیر... شد....." 17 ضربه ایزه . همیطو که شگو با هر بخش یه ضربه ، نادونم کدوم خدا خوب کرده ای ای روشون جدید شکنجه به ای یاد شدا .
تا هوندم به خو جم و جور بکنم همیطو چپ و راست ایشافته . خودم هم نمفهمی چطو وا ای سرعت ایتونست بزنت نامرد. حالا مه که امخارده و از درد به خو کشت و تو مدا ، منتظر هسترم بگینم که اون بنده خدا چه اکنت و چطو شوا دیر هوندن خو توجیه بکنت .
آقای ادیبی شیگو :
_ خوب تو چرا دیر اومدی معاون کلانتر ؟ حتمن تو هم رفته بودی رودان ، ها ؟
همیطو وا دار خو دست معاون کلانتر هم آماده شکه به زدن ، مثکه هم مه و هم آقای ادیبی منتظر جواب هستریم تا بدونیم چند تا خیزرون گیرش اکیت . معاون کلانتر جواب ایدا:
_ خواب موندم ....
آقای ادیبی مثکه منتظر بقیه جواب هسته ، یخو صبر ایکه ایدی خبری نین و شروع ایکه به زدن ; "خواب ..... مون .... دم ...... " 3 ضربه و خلاص ....
ادیبی که ایدی دستش به جای بند نین و دگه ناتونت به بنده خدا بزنت ، دیواری از دیوار مه بدبخت کوتاه تر پیدا اینکه و گیر ایدا به مه ، که :
_ تو چرا وایسادی و من و نگاه می کنی ، بدو برو سر کلاست ...
یه نگاه به معاون کلانتر امکه . کیف خو ایسید از رو زمین و یه برمک هم ایزه و دو ایکند ره طرف کلاسشون .مه هم آروم آروم راه کفتم که برم سر کلاس و به ای فکر مکه که بیچه بی سوالی که ابوت وا یک کلمه جواب هادی ، دو ساعت توضیح امدادن .


خالو مجید
عکس : عبدالحسین رضوانی

تا فِراموشِت کُنُــــــــم

تا فِراموشِت کُنُــــــــم، راهِن هِنو ... تا بخندُم، ســــــهمِ مِ آهِن هِنو
تا دلُم دیریا بَشِـــت، آروُم بَشِـــت ... سقفِ صبرُم خیلی کوتاهِن هِنو
دو سه سالی بشتِرِن باهم نِهِیم ... با تو بودِن میلِ دلـــــخواهِن هِنو
کاشکَه شـــعرُم تو تَدی تا بُدُونی ... عشقِ تو تو شعرِ مِ شاهِن هِنو

شاعر : Ali Faghihi

یادتن ماره دبستان

    

یادتن ماره دبستان

یادتن دینی و قران ؟

یادتن تو اقتداری
اقای شاهی ،فخاری؟

یادتن زنگون تفریح
یادتن مابوده تنبیه؟

یادتن خانم معمار
که شزه سرمو وا دیوار؟

یادتن روزون نوروز
خوش اریم هر شو هرروز؟

یادتن مکینه و کیچی
یادتن مودمو شاچی؟

اون زمون چه باشکوهه
تو دلون کشتی نوحه

*عباسپور *
.
عکاس : کاپیتان گروه ، عبدالمطلب ازلی پور

برنامه پاکسازی ساحل

برنامه پاکسازی ساحل

جمعه 10 / 9 / 91
ساعت 10 صبح

خیلی برنامه خوبی هسته ... جای همه تون خالی
همی جا هم از همه دوستونی که توی ای برنامه شرکت شوکه به خصوص خانم صبوری و گروه رفتگران طبیعت که ای برنامه ترتیب شودا تشکر اکنم . امیدوارم برنامه بعدی دوستون بیشتری شرکت بکنن .

خالو مجید

سُکسُک

        
حوا و خیری و بپ دلا و کمبر و مدو سیا نشترن روی چارتا و مشغول کلیون کشیدن هسترن.
حوا - بپ دِلا بلن به تا مدو و کمبر نرفتن منجل حلیمی بشوری که عساک پسین شواتن بیات منجل خو ببره
بپ دلا- منتظرم تا کلیون خو بکشم، خیلی سرم ندردن
خیری- مگه

تو الان کلیون نتکشی؟
بپ دلا- حروم...
کمبر- مگه کسی اتونت کلیون اَ بارِ ای کور بسیت؟... آخ آخ
حوا - بلن به تا پات وا همی کلم کلیون خرد نمکردن
مدو سیا و خیری و بپ دلا شوزه زیر خنده
مدو سیا- مگه مجبوری تنگ دل ای کور نکبت بنینی؟
حوا- نکبت همو بپ سُر تِلوتِن
خیری- سربسر حوا منوسی که اِسپار تاکنت شاش بند ابی
مدوسیا- حگ وا کمبرن، یکساعتن جلبیل خو اینهادن روکلم کلیون و ماتم بکیه باری نین
کمبر- مه تهجبم خوش اولین نفرن که اکشیدن بی چه جلبیل خو اینهادن رو کلم کلیون
مدو سیا- ای فیلترشن...
بپ دلا- خیری بی زحمت بره یک تا دگه کلیون اَ داخه منبر بیار که حوا تا صب هم کلیون بی کسی نادیت
خیری- تا شما منجل بشوری مه کلیون چاغ امکردن
بپ دلا- ما خو حروم یک کاشوغ هم از ای حلیم گیرمو نهوند
حوا- مگه گیر ما هوند؟
کمبر- حالا تو هیچی ای مدو سیای بدبخت وا دار شوزه تو سری
حوا - کی دار ایزه توسرت؟
بپ دلا- همو غایه که شلوغ شوکه، یک نفر وا محر ایزه تو سر مدو
کمبر- مگه همی یارو کاکای آمنه نزیله جعفری نهه؟
مدوسیا- بله خوشن، شامس موا با چاکو نی زه تو سرمو، غار شزده منبر کرتی منبر فخیرونن...
حوا- تواسته بگی پَ بی چه هوندی ایجا؟
کمبر- مگه کسی زهره شکوند وا ای چوکلک گپ بزنت، دو سه مرتبه تا حالا زندون رفتن
مدوسیا- هردفه اریت دم دکون یزدی سیگار اسیت پول یزدی بدبخت نادیت
حوا- بی چه ناریت شکایتی بکنت؟
مدوسیا- ده دفه رفتن کلونتری، شوگفتنی بره بِگرشی بیار تا ما زندون ای بکنیم
خیری- کبلن بخاطر نذر امام حسین حلیم نذری شاگفته حالا مردم گشنه ن
بپ دلا- پَ مگه نتدی که چن نفر وا ماشین شیک و پیک هوندرن
کمبر- بی چه ب حاجی مح نوروز ناگی؟ هر روز کارتن کارتن سیگار ولستون و مالبورو جابجا نکردن خودی و چوکونی ماشین ولم سوارن...
مدوسیا- صالح آدمِ حاجی مح نوروز شگفته حاجی از دوش تا حالا ده تا کابلمه حلیم ایگفتن، از منبر گپ شروع ایکردن تا سه زیارتون و منبر سرریغ هم رفتن
کمبر- لامصب دوش صب زود پیاده از پشت شهر رفته تا منبر شیرازیو نزیک بت گورو بی یک کاسه هاش
بپ دلا- ای شیرازیو کبلن همی جا نزیک خونه ملا گنوی داخه خونه خو سینه شازده
کمبر- حالا بره نگا بکن که چه خبرن
مدوسیا- پَ حسینیه یزدی ون نتدیدن
خیری- هرکه هوند بندر پولدار بو غیر بندری بدبخت
مدوسیا- بخاطر ایکه بندری مث حوا کور جِل از سُکسُک چیزی دگه بلد نهن
حوا- اندفی همی کلیون حواله سرت اَکنم
مدوسیا- تخصیر مم مسلم ن که بی تو ایزاکوند
خیری- البته بی بعضی بندریون هم بد نبودن
بپ دلا- یادت نین باکر دایم چِرمی زیره و همیشه وا سر آستین خو پاک شکرده، حالا برادر باکری زیر برادر باکری بالا
کمبر- پا بشیم بریم که اگه ششنوت شِنگ مو اَبندد
خیری- منجل بشوری بعد هر گوری تاواتن بری
حوا- مه اَفهمم ایشو چه مرضی شوهه، کتل اِشکستن شواتن برن سُهاری بخورن
کمبر- حوا بلن به که مم سلیمون جارت نزدن
حوا- مم سلیمون کجان؟
مدوسیا- زیر شیرشک ووستادن، زلیبی ایواردن فاتحه هادی
حوا از حول زلیبی فورا بلند بو که بریت غافل از ایکه کمبر بُشِ چادری گره ایزده با محر سوندی که بهش تکیه ایداده و تا حوا بلن بو چادر یه طرف کفت و خودی یه طرف و خیری و بپ دلا و مدو سیاه و کمبر پِل شوزه اَ خنده
حوا- مادر... مگه گیرم نکی... کیبر شو چهارشنبه مگه ....
....
نویسنده : اسمال
عکس از صفحه :عکاسان هرمزگان
عکاس : رهبر امامدادی

محمد عوض پور

                           
محمد عوض پور یکی از معدود مجریان فعال و توانمند استان است که متاسفانه مدتی است به دلایل نامعلومی از خدمت به همشهریان عزیزش محروم شده است ، ایشان جهت بازگشت به خانه ی خود نیاز به حمایت شما هم استانی های عزیز دارد . که اگر موافق حضور ایشان جهت خدمت فرهنگی استانمان هستید لایک کنید و به اشتراک بگذارید تا به گوش مسئولین برسد .

سایت ها و وبلاگ های استان در صورت امکان اطلاع رسانی نمایید

بارون هم پیر بودن

 

فیس بوکم که باز اکم ، ی راست رفتم سوراغ گپ وگویش بندری ، که ببنیم ازولایت چه خبر ایشه واز گاریز و وشوورت ویا از کندوره ولباسون هرمزگانی ، ای دفه ،شواد از کجا بی ما، شوات مرفی بکنت . ک اوم دی ، از بارش وبارون عکس ای ، نهادن ،ونوشته

جون ودعای شکرانه از بارون . خالو مجید ، ک ی خوردوهم دردل اکرده ویاد بچگیش کفته .که بارون به او وهمه ی ما بچه های آن زمون ، حد اقل ، مدرسه نرفتن ایشسته ، حالا چکمه وچیزهای دگه ، واله بی ما ک ،شو ناخرید.
اما گفته خالو مجید آخرش خیلی جونه ، که بارون هم مثل ما پیر بودن ومثل کدیم نا بارت ، ویخو پشنگی اکنت ، زود جیم ابوت . وحتی ، ی استکان چوئی که دعوتش اکنم ،هم ناخارت واریت .
م هم موا بگم که خیلی از دست ای بارون دل خورم ، نه به خاطر ایک زود جیم ابوت وپشنگی اکنت ، اریت ، بلکه به خاطر ایکه ای جا بیست وچارساعته گریخ اکردن ، وروز وشو ما مونین ، آخه ای هم بوعدالت . بی خدا هم هرچه اگم ، حرف بنده خوش هم گوش ناکنت . کی از مابهترون حرفای ما گوش شو کردن ، که ای دفه دومش بشت.
ش گم ،ای خدا ، توعاقل ودانائی ، توکه از همه چیز خبرت اته ، تو اشرف همه چیزی ، وبه کسی هم ک ، ات نوات جواب ،ها دی . حالا بدو به خاطر خالو مجید ومای غریب وغربتی ، ی دفه هم ک بودن ، جای بندر و سوئد، ای دوتا کطبون عوض بکن ، مگه چه ابوت ؟. هم ما افتووی ای بینم ، وهم اونا ی گل ودرختی وبارون وبرفی ، وهم ایکه ما هف وهشت ماهی آفتو موهه ، وهم اوشون ،هف وهشت ماهی از پول برک وکولر راحت ابن . هم خالو مجید به آرزوش ارسه وهم ما ، ی کمی جون ونفس اگریم .

(چوک سیم بالا )
عکاس : عبدالمطلب ازلی پور (کاپیتان گروه )